Geri

    

 

 

 

İleri

 

100. BİR BABANIN MAL BAĞIŞLARKEN ÇOCUKLARI ARASINDA AYIRIM YAPMASININ DOĞRU OLMADIĞI

1774. Nu'mân İbn Beşîr radıyallahu anhümâ'nın anlattığına göre, babası onu Resûlüllah sallallahu aleyhi ve sellem'e götürdü ve:

– Ben, sahip olduğum bir köleyi bu oğluma verdim, dedi. Bunun üzerine Resûlüllah sallallahu aleyhi ve sellem:

– "Buna verdiğini diğer çocuklarına da verdin mi?" diye sordu. Babam Beşir:

– Hayır, vermedim, dedi. Resûlüllah sallallahu aleyhi ve sellem:

– "O halde hibenden dön" buyurdu.

Müslim'in bir rivayetine göre, Resûlüllah sallallahu aleyhi ve sellem:

– "Bu hibeyi çocuklarının hepsine yaptın mı?" buyurdu. Beşir:

– Hayır, yapmadım, dedi. Bunun üzerine Peygamberimiz:

– "Allah'tan korkunuz; çocuklarınız arasında adaletli davranınız" buyurdu. Bunun üzerine babam hibesinden döndü ve derhal o bağışını geri aldı.

Müslim, Hibât 13

Müslim'in bir başka rivayetine göre, Resûlüllah sallallahu aleyhi ve sellem:

– "Ey Beşir! Bundan başka oğlun var mı?" diye sordu. Beşir:

– Evet, var, dedi. Peygamberimiz:

– "Buna verdiğin gibi onlara da verdin mi?" buyurdu. Beşir:

– Hayır, vermedim, dedi. Bunun üzerine:

– "O halde beni şahit tutma; çünkü ben bir zulme şahit olamam" buyurdu.

Müslim, Hibât 14

Müslim'in bir başka rivayetinde, Hazret-i Peygamber:

"Beni bir zulme şahit kılma" buyurdu.

Müslim, Hibât 16

Yine Müslim'in bir diğer rivayetinde, Peygamberimiz:

"Bu bağışına benden başkasını şahit göster" buyurdu ve:

– "Çocuklarının sana iyilik yapmada eşit olmaları seni sevindirir mi?" diye sordu. Beşir:

– Elbette, evet, cevabını verdi.

– "O halde (aralarında sen de eşit davran) böyle yapma" buyurdu.

Müslim, Hibât 17

Buhârî, Hibe 12, Şehâdât 9; Müslim, Hibât 9, 10, 14, 17, 18. Ayrıca bk. Tirmizî, Ahkâm 30; Nesâî, Nihal 1; İbn Mâce, Hibât 1

١٠٠- باب كراهة تفضيل الوالد بعض أولاده على بعض في الهبة

١٧٧٤- عن النعمان بن بشير رضي اللّه عنهما : أنَّ أباه أتَى بِهِ رسُولَ اللّه صَلّى اللّه عَلَيْهِ وسَلَّم

فقال : إنِّي نَحَلْتُ ابْنِي هَذَا غُلاماً كَانَ لِي ، فقال رسولُ اللّه صَلّى اللّه عَلَيْهِ وسَلَّم : ( أكُلَّ وَلَدِكَ نَحَلْتَهُ مِثْلَ هَذَا ؟ )

فقال : لا ، فقالَ رسولُ اللّه صَلّى اللّه عَلَيْهِ وسَلَّم : ( فَأرْجِعهُ ) .

وفي روايةٍ: فقال رسولُ اللّه صَلّى اللّه عَلَيْهِ وسَلَّم : ( أَفَعَلْتَ هذَا بِوَلَدِكَ كُلِّهِمْ ؟ ) قال : لا ، قال : ( اتَّقُوا اللّه واعْدِلُوا فِي أوْلادِكُمْ ) فَرَجَعَ أبي ، فَرَدَّ تِلْكَ الصَّدَقَةَ .

وفي روايةٍ : فقال رسولُ اللّه صَلّى اللّه عَلَيْهِ وسَلَّم : ( يَا بَشيرُ ألَكَ وَلَدٌ سِوَى هَذَا ؟ )

فقالَ : نَعَمْ ، قال : ( أكُلَّهُمْ وَهَبْتَ لَهُ مِثْلَ هذَا ؟ ) قال : لا ، قال : ( فَلاَ تُشْهِدْنِي إذاً فَإنِّي لاَ أشْهَدُ عَلَى جَوْرٍ ) .

وفي روايةٍ : ( لاَ تُشْهِدْنِي عَلَى جَوْرٍ ) .

وفي رواية : ( أشْهِدْ عَلَى هذَا غَيْرِي ! ) ثُمَّ قال : ( أيَسُرُّكَ أنْ يَكُونُوا إلَيْكَ في البِرِّ سَواءً ؟ ) قال : بَلَى ، قال : ( فَلا إذاً ) . متفق عليه .